نسخه قابل چاپ ارسال به دوستان ذخیره
کد خبر: 276
زمان انتشار: 07 خرداد 1397 13:44:00

تولد یک سازنده خودروهای اسپرت ایرانی دست‏ ساز

ایده ساخت یک خودروی اسپرت فوق‏ سبک در داخل کشور، آنگونه که خود مهندس کریمی توضیح می‏دهد در اواسط دهه 1380 شمسی و پس از آنکه در حال رفتن به محل کار یک دستگاه کاترهام انگلیسی را مشاهده کرد به ذهنش خطور کرد.
تولد یک سازنده خودروهای اسپرت ایرانی دست‏ ساز

 مجله ماشین / درک فرمول به کار رفته در ساخت این وسیله ساده است. سازندگانش پیشرانه TU5 به کار رفته در پژو 206 تیپ 5 را برداشته، آن را تا جایی که می‏شده تقویت کرده‏ و سپس روی شاسی دست‏سازی که تا سرحد امکان سبک‏سازی شده سوار کرده‏اند. نتیجه کار در یک کلام نفسگیر بود: نمونه جدیدتر زرد رنگ به ازای هر 25/4 کیلوگرم وزنش، یک اسب‏بخار در اختیار دارد که به صفر تا 100 کمتر از 5ثانیه‏ای آن ترجمه خواهد شد و این شتاب چشمگیر وقتی در کنار طراحی باز کابین و صدای بی‏نقص پیشرانه قرار می‏گیرد، چند برابر بیشتر هیجان‏انگیز است. 

ارتفاع محور جلو از زمین تنها 120میلی‏متر است، تعلیق دوجناغی مستقل برای هر چهار چرخ آن به کار رفته و پهنایش افزایش یافته، در نتیجه پایداری فوق‏العاده‏ای دارد که مخصوصاً در زمان پیچیدن با سرعت بالا یک لبخند به پهنای چهره به شما هدیه می‏کند، البته به شرطی که هوا آنقدر سرد نباشد که عضله‏های صورتتان به کلی فلج شوند یا از شنیدن قیمت حدودی 150‏میلیون تومانی هر دستگاه از آن به کل خندیدن را فراموش کنید! این خودرو برای عاشقان سینه‏چاک ورزش‏های موتوری طراحی شده و از موارد مشابه آن در بازار جهانی می توان به ساخته‏هایی همچون  Ariel Atom محصولاتCaterham  و مانند آنها اشاره کرد. 


ایده ساخت یک خودروی اسپرت فوق‏سبک در داخل کشور، آنگونه که خود مهندس کریمی توضیح می‏دهد در اواسط دهه 1380 شمسی و پس از آنکه در حال رفتن به محل کار یک دستگاه کاترهام انگلیسی را مشاهده کرد به ذهنش خطور کرد. در آن روزها او سابقه ساخت یک دو جین کارت (ماشین کارتینگ) را در چنته داشت و با دیدن ماشین مورد بحث (که به یکی از کارخانه‏داران بزرگ جاده مخصوص متعلق بود) متوجه شد که ساختن یک نمونه از آن آنقدرها هم کار سختی نباید باشد. البته که اشتباه می‏کرد! یافتن یک حامی مالی واقعی بیش از 7 سال به طول انجامید، پس از آن هم انجام مراحل طراحی حدود یکسال زمان برد و در گام بعدی ساختن اولین پرشین‏تایفون  18ماه را به خود اختصاص داد، اما ارزشش را داشت. 
نخستین طوفان پارسی با رنگ قرمز و ظاهری برهنه در همان نگاه اول بیننده را به خود جلب می‏کند. شاسی از قوطی‏های فولادی ساخته شده که به هم جوش داده شده‏اند. چیدمان کلی این مدل Open Wheeler یا برهنه، موتور عقب است و تلاش می‏کند با دست‏یابی به نسبت تقسیم وزن 40 درصد برای محور جلو و 60 درصد بار روی محور عقب خصایص دینامیکی و پویایی در مسیرهای پرپیچ و خم را در مرکز توجه قرار دهد. محور جلو تنها 12 سانتی‏متر از زمین ارتفاع دارد و به کارگیری تعلیق مستقل جناغی دوبل برای هر چهار چرخ چسبندگی قابل توجهی در تمامی شرایط به بار خواهد آورد. فاصله محوری بسیار کوتاه و نقطه ثقل پائین را هم به این ترکیب اضافه کنید تا با وسیله‏ای واقعاً کارآمد برای یک سواری چابک روبه‏رو شوید. 
پیشرانه یک نمونه 4 سیلندر 1600 سی‏سی تنفس طبیعی TU5 شرکت پژو است که مشهورترین مصرف‏کننده آن در ایران، خودروی پژو 206 تیپ 5 خواهد بود، گیربکس نیز دست‏نخورده باقی مانده و حتی ECU نیز خیلی تغییر نکرده، تنها ورودی هوا با یک نمونه اسپرت تعویض شده و به کارگیری هدرز و اگزوز دست‏ساز جدید در نهایت قدرت خروجی را از حدود 105 اسب‏ مدل کارخانه‏ای تا 130 اسب‏بخار بالا آورده است. وزن نیز به لطف شاسی جدید و حذف شدن تمامی بخش‏های اضافه تا حدود 630 کیلوگرم کاهش یافته تا Persian Typhoon برای به چالش کشیدن سوپراسپرت‏های قدری مانند پورشه 911 و نیسان GTR آماده باشد. 

ستاره زرد رنگ 
تجربه موفق اولین مدل در نهایت به ساخت طوفان پارسی 2 با رنگ زرد منجر شد، به کارگیری شیشه جلو به برای آن به گفته خود طراح بخشی بود که اگر به عقب باز می‏گشت شاید آن را تکرار نمی‏کرد، اما ما در روز آزمون با درجه هوای 8 درجه سانتی‏گرادی کاملاً از آن راضی بودیم. گذشته از تغییرات ظاهری که به فلاپ‏های بیشتر و ایجاد فضایی بسته‏تر در نمونه زرد رنگ منجر شده، مهم‏ترین تغییر را باید پشت سر راننده و در محل پیشرانه جستجو کرد! موتور در اینجا هم همان TU5 جواب پس داده است، ولی سازنده تصمیم گرفت تا با حفظ تنفس طبیعی قدرت را تا حد 160‏ اسب‏بخار بالا بیاورد و برای این منظور چه چیزی بهتر از اضافه کردن یک انژکتور اضافی برای پاشیدن سوخت به داخل هوای ورودی سیلندر! 
در دور موتور بالاتر از 7‏هزار، انژکتور بالایی که سوزن‏های آن درست در مسیر ورودی هوایی که حالا کاملاً بدون محافظ رها شده قرار گرفته، پاشش سوخت به هوای ورودی سیلندر را آغاز می‏کنند و شما این مورد را با بالا رفتن نعره‏گونه غرش پیشرانه متوجه خواهید شد. برخلاف تصور دود خروجی کاملاً بدون رنگ بود و بوی خام سوختن هم نمی‏داد. دلیل این امر تنظیم دقیق سیستم سوخت‏رسان دوگانه نمونه دوم با استفاده از ECU (واحد کنترل الکترونیکی یا کامپیوتر) جدید ساخت Mega و به اصطلاح مَپ کردن دقیق آن از حالت پایه باز می‏گشت که در کنار شمع و وایرهای تقویت شده، احتراقی بی‏نقص را برای تایفون 2 به ارمغان می‏آورد.

تجربه رانندگی 
ابتدا در نمونه زرد رنگ نشستیم، البته که با بیش از 190 سانتی‏متر قد و 100 کیلوگرم وزن کوچک بودن آن برایم چندان دور از انتظار نبود، اما فضای داخلی آنقدرها هم که خودم را آماده کرده بودم ناراحت و تنگ به نظر نمی‏رسید. ابتدا مالک یک دور در محلی خلوت راند که تجربه‏ای تازه و بکر را برایم رقم زد. باز بودن کابین حسی مانند آزادی نشستن روی زین موتورسیکلت را به وجود می‏آورد، اما در عین حال وجود یک کمربند ایمنی چهار نقطه‏ای ساخت اسپارکو و فرو رفتن در صندلی‏های مسابقه‏ای ریکاردو در کنار شاسی فولادی که کاملاً ما را در برگرفته بود، حسی از امنیت را القا می‏کرد. 
شتاب‏گیری راضی کننده بود و حتی رفتن با سرعت 110 کیلومتر بر‏ساعت هنگامی که با کوتاهی مسیر مستقیم، باز بودن اتاق و نعره‏های موتور ترکیب می‏شد هیجان‏انگیز می‏شد. وقتی برای آزمون پشت فرمان نشستم به دلیل نزدیکی پدال‏ها مجبور شدم کفش نامناسبم را دربیاورم که کار ایمنی نبود، اما به سرعت تأثیر خود را نشان داد. کاهش فاصله دنده‏ها مسئله دیگری بود که عادت کردن به آن زمان زیادی برد و جلوی شتاب‏گیری سریع را گرفت که با هربار دور زدن بهبودی چشمگیر می‏یافت، ولی با یک روز تمرین استاد شدن انتظار بیهوده‏ای بود و نشان داد که آموختن قلق‏های این اسب سرکش به تمرین و تکرار بیشتری نیاز دارد.
زمانش بود تا پشت فرمان نمونه قرمز رنگ بنشینم. برخلاف انتظار، قدرت کمتر آن و البته آشنا شدن بیشتر من با سبک‏سواری جدید باعث شد تا با آن مسلط‏تر برانم، فاصله فقط کمی بیشتر دنده‏ها هم به دادم رسید و دیگر از دنده 2 روی 5 نپریدم! شتاب‏گیری در این نمونه‏ نیز عالی بود و هربار که می‏خواستیم دنده عوض کنیم، صدای هیس‏گونه هواکش مسابقه‏ای حالمان را جا می‏آورد، از غرش‏های اگزوز در سرپائینی که برایتان نگویم که برای خودش یک سمفونی روح‏افزا بود. 

به امید موفقیت 
راهی که تیم سازنده پرشین‏تایفون در آن گام نهاده در کشور ما سخت، ناهموار و پر از چالش‏های غیرضروری مالی و قانونی است، اما جوانان ایرانی برتمامی این ناملایمات پیروز شده‏اند و وسیله‏ای ساخته‏اند که با توجه به سطح امکانات در دسترشان عملکردی قابل قبول از خود به نمایش می‏گذارد، ظاهری جذاب و متفاوت دارد و به لطف در دسترس بودن قطعات و تعمیرکارانش می‏تواند با خیال راحت در شهرهای مختلف کشور به کار گرفته شود. اما صد دریغ و افسوس که علیرغم آمارهای بلند بالای مسؤولین در مورد حمایت‏های چشمگیر ایشان از طرح‏های نوآورانه و نوپا، هیچ کمک شایانی به این پروژه ارزشمند صورت نگرفته و در زمینه اختصاص پلاک و مجوز رفت و آمد نیز آنچنان هفت‏خوانی پیش‏روی سازنده قرار گرفته که عطایش را به لقایش ببخشد. 
اگر نبود حمایت‏های بخش خصوصی، پروژه طوفان پارسی نیز تبدیل به یک رویای تعبیر نشده می‏شد، رویاهایی که جوانان با استعداد این کشور کم در سر ندارند. نیازی به توضیح نیست که این مدل‏ها باب طبع همه نیستند و تنها دوستداران سینه‏چاک اتومبیل‏رانی به سمت آنها جلب می‏شوند، به این امید که این تیم بتواند در آینده نزدیک نخستین سفارش‏های خود برای فروش را دریافت کند، هرچند قیمت حدود 150 میلیون تومانی مسئله‏ای است که نیاز به کاهش جدی دارد. 
در پایان از همکاری مهندس مهرداد سید کریمی، مهندس سجاد‎مهدوی و مجموعه آریا‏دیزل با «مجله‏ماشین» تشکر می‏کنیم.
 
تصاویر
OK
نام :
ایمیل :
دیدگاه :
آدرس ايميل شما:
آدرس ايميل گيرندگان:
هر یک از ایمیل ها را در یک سطر وارد نمایید، حداکثر ۲۰ آدرس